Van de ankerplek Middelfart naar de ankerplek Sandvigbugt

Gisteravond was opeens de motorboot uit Dordrecht, genaamd de “Professor Lorentz”, vermoedelijk een oude boot van Rijkswaterstaat, die ook naast ons voor anker lag, verdwenen. We zagen in de verte aan de overkant hun boot weer liggen. Na de weerkaarten te hebben geraadpleegd, kwamen we tot de conclusie dat het met een weersverandering te maken had. De wind zou in de nacht gaan draaien van west naar noordoost. Dus besloten we ook die kant uit te gaan en een half uurtje later, lagen we weer voor anker naast “Professor Lorentz”, waarvan de bemanning ons hartelijk toezwaaiden. Vanochtend toen we opstonden, begon het te regenen. Het was zwaarbewolkt weer en het zag er niet naar uit dat het alleen maar een buitje was. We hadden er geen zin in om te vertrekken. Tegen half elf nam de regen enigszins af naar nog wat ruisregen. We besloten om toch maar weg te gaan en haalden ons anker op. De wind was inmiddels gedraaid naar noord en toegenomen tot 4 bft, zodat we op onze fok voor de wind richting het zuiden koersten. We zouden vandaag naar het Deense eiland Lyo gaan, 32 Nm vanaf onze ankerplaats, maar we vertrokken nogal laat en de snelheid alleen op de fok onvoldoende om tijdig aan te komen voor nog een ligplaats. Het was al aardig druk met varende vakantiegangers. We besloten om toch maar weer te ankeren in de Sandvigbugt, 22 Nm vanaf onze ankerplaats en beschut tegen alle westenwinden. De wind zou in de loop van vandaag draaien van noord naar west. We zeilden langs het leuke eilandje Aarø, waar we in 2020 zijn geweest met een wandelingetje naar het leuke kleine vuurtorentje. Achter ons passeerde het pontje dat net overstak van het eilandje Aarø naar het tegenover gelegen plaatsje Aarøsund op de vaste wal. Om half vier arriveerden we op onze bestemming en gooiden ons anker uit. Een uur later begon het weer te regenen. De wind was inmiddels afgenomen en gedraaid naar het noordwesten. Donderdag en vrijdag komt er veel wind aan. We bekijken nog wat we gaan doen.

Van Juelsminde naar de ankerplaats tegenover Middelfart

Om kwart over acht verlieten we de haven van Juelsminde. De Duitser, die ons bij aankomst geholpen had, vroeg waar we naar toe gingen. Ons doel voor vandaag was de ankerplaats bij Middelfart, waar we vorig jaar vanaf de haven van Middelfart op uitkeken, toen we er verwaaid lagen met een zware onweersstorm. De Duitser zou er pas morgen naar toe gaan, want de wind was nu tegen en morgen zou die vanuit het noorden mee zijn. Maar hij had de tijd, nog twee weken en hoefde alleen nog maar naar zijn thuishaven in Fehmarn. Dat lag bij ons wel anders. Aanstaande donderdag komt er weer zwaar weer aan met windkracht van 8 bft volgens de voorspelling. Met een zuidwesten wind van 3-4 bft laveerden we op zeil richting de Kleine Belt. Met het eerste rak bereikten we de noordelijke punt van Funen en na overstag draaide de wind naar het zuiden, zodat we met het tweede rak de aanloop van de Kleine Belt konden bezeilen. Na de twee grote bruggen te hebben gepasseerd, kwamen we in de luwte van het land terecht en koersten we de laatste 4 Nm op de motor naar de ankerplaats, waar we om kwart over twee aankwamen en al diverse boten voor anker lagen, waaronder een Nederlands motorschip uit Dordrecht en later een trimaran. De afstand rechtstreeks van Juelsminde naar Middelfart was 22 Nm, maar vanwege het laveren tegen de wind in, hebben we 32 Nm gevaren. Morgen gaan we verder zuidwaarts.

Verwaaidag in Juelsminde

Gisteravond kregen we een onweersbui over ons heen. Er kwam gelukkig weinig wind uit maar regen, flitsen en donderslagen des te meer. In de loop van de avond nam de wind en regen af. Vanochtend begon de zon weer te schijnen en stond er nog weinig wind. Na de douche, het ontbijt en water te hebben getankt, raakten we in een leuk gesprek met de eigenaar van het Deense zeiljacht naast ons, genaamd Amaroq. Hij was bezig zijn boot in orde te maken voor een reis naar Groenland, waar hij volgend jaar via de Shetland,  Faeröer eilanden en IJsland naar toe wil. Hij kent Groenland goed, omdat hij daar jaren geleden heeft gewerkt. Amaroq betekent in Groenlands wolf. Dit jaar wil hij een testreis maken naar de scheren in West-Zweden, waar wij nu net vandaan komen. In de middag maakten we een wandelingetje langs de haven en de baai van Juelsminde. Juelsminde is een vakantiedorp vanwege de gunstige ligging met een fraaie baai en zandstranden. In één van de havens kwamen we een oude reddingsboot, genaamd “Rescue Baltrum” tegen. Kennelijk overgenomen van het kleine Duitse eiland Baltrum dat tussen de eilanden Norderney en Langeoog ligt. In dezelfde haven lag nog een Deense patrouilleboot Andromeda van de klasse MHV800 en een oude vissersboot. Op de terugweg deden we weer de nodige boodschappen bij de supermarkt de Rema 1000. Inmiddels was het hard gaan waaien. Terug op de boot zagen we op de windmeter regelmatig 6 en 7 bft verschijnen, zoals ook was voorspeld. Morgen zou er minder wind staat uit het zuidwesten met windkracht 4 bft, maar helaas wel tegen. Daan gaan we weer verder naar het zuiden richting Middelfart, gelegen op het eiland Funen in de Kleine Belt.

Van Serejø naar Juelsminde

Om kwart voor acht vertrokken we uit het knusse haventje van het Deense eiland Serejø. MRS Bliss achter ons was nog in volle slaap. De zon liet zich al weer van de goede kant zien, maar helaas stond er weinig wind. De zuidoosten wind van 2-3 bft achter was te weinig om te kunnen zeilen. Vandaag zouden we naar Juelsminde gaan, een plaats aan Oost-Jutland, 40 Nm vanaf Serejø. ‘s Avonds zou er mogelijk onweer komen en morgen veel wind uit het westen van 6 bft. In Juelsminde liggen we dan goed beschut. Op de motor en zonnetent koersten we richting Juelsminde. Halverwege kwamen we langs de zuidkant van het Deens eiland Samsø, dat we op de heenreis in Ballen en in vorige jaren ook uitvoerig hebben bezocht. Om half drie kwamen we Juelsminde aan. Het was inmiddels wat harder begonnen te waaien uit het oosten met windkracht 4 bft en weer lastig om zonder boegschroef met de zijwind een box in te komen. Gelukkig werden we geholpen door een Duitse passant twee boxen verderop. De palen stonden weer ver naar achteren en prima voor 15 meter boten, maar met 12 meter voel je je toch wel klein. Bij het havenkantoor werden we door de havenmeester weer verwezen naar de automaat. De Denen hebben er kennelijk geen zin in om zelf de havengelden te innen. Ook hier werken ze weer met een kaart voor elektra en sanitair. Ook dat is lastig omdat je de kaart voor vertrek altijd weer moet inleveren om de borg terug te krijgen. En de automaten staan meestal niet dicht bij je boot. Vanavond zou er mogelijk een onweersbui komen. We wachten het af. Morgen gaan we Juelsminde verkennen. Vorig jaar hebben we in de baai bij Juelsminde voor anker gelegen. We zijn benieuwd wat we toen gemist hebben.

Van Hundested naar het Deense eilandje Serejø

Om kwart over acht na nog eerst water te hebben getankt en de kaart voor elektra en sanitair te hebben ingeleverd, vertrokken we uit de gezellige haven van Hundested. Het beloofde weer een warme dag te worden. Weinig wind en veel zon. Op de motor en zonnetent voeren we richting het Deense eilandje Serejø, 36 Nm vanaf Hundested. Onderweg hoorden we via de marifoon dat een Nederlands Warship genaamd “Holland” steeds boten opriep in verband met schietoefeningen, die ze aan het doen waren. Na verloop van tijd en ter hoogte van de plaats Odden, gelegen op de noordwestpunt van Sjaelland, zagen we in de verte het oorlogsschip liggen, maar helaas te ver voor een mooie foto. Ze voeren met 20 knopen kris kras door de toch wel vele zeiljachten heen met een voortdurende oproep dat iedereen 3,5 Nm afstand moest houden, waarbij ze af en toe schoten losten, waarschijnlijk losse flodders. Vreemd om zo een oefening in een drukke route van de pleziervaart te doen en Poetin zal er trouwens ook niet van schrikken. Onderweg kwamen we de snelle veerboot “Molslinjen” tegen, die van Odden naar Aarhus gaat en waar we voor moesten uitwijken. Om kwart voor twee kwamen we in Serejø aan, waar we achter een Deens zeiljacht aanmeerden. Even later voer een oud motorschip, genaamd “MRS Bliss” met een Franse vlag binnen, die precies achter ons aanmeerden. Het schip is ooit gebouwd in 1922 bij scheepswerf De Bock & Meijer in Leimuiden en valt onder de categorie “luxe motorschip”. De luxe zit ‘m in het schippersverblijf die voor die tijd nogal gerieflijk was. Mrs. Bliss is vernoemd naar het bedrijf van de eigenaar, die er op woont en er mee rondvaart door West-Europa. In de middag maakten we een wandeling rond de haven en naar een wit kerkje, die we vanaf een afstand boven de klaprozen zagen uitsteken. De weg er naar toe liep langs een mooie dorpsvijver. Het kerkje genaamd de “Serejø Kirke” was erg oud en stamt uit de periode 1250-1300. Binnen was het nog authentiek en zoals gebruikelijk in Denemarken hangt er ook een modelschip, dat stamt uit 1659. Weer terug op de boot maakten we nog even een praatje met de eigenaar van "MRS Bliss". Ze waren net uit Kopenhagen gekomen en varen hier in Denemarken wat rond. Morgen gaan we verder, want vrijdag komt er weer veel wind aan uit het westen.

Van het Zweedse eiland Hallands Väderö naar de Deense havenplaats Hundested

Gisteravond verscheen er een vreemd vlot voor onze boot met een man en vrouw, die met een dreganker iets aan het dreggen waren. Gezien ons anker daar ook lag, vroegen we wat ze daar aan het doen waren. De man zei dat ze een paar uur vroeger op dezelfde plek, waar wij nu geankerd lagen, daar hun anker hadden verloren. Een anker dreg je niet zo maar op. Het stel deed verwoede pogingen. De man ging zelfs het water in om te duiken, maar kwam steeds proestend boven zonder resultaat. Een Deen van een zeiljacht naast ons begon hen te helpen met zijn bijboot, maar ook dat bleef zonder resultaat. Na een paar uur gaven ze het op en verdwenen ze met het vlot weer naar de plaats Torekov aan de overkant. We riepen nog dat ze een echte duiker nodig hadden, waarop ze zeiden dat ze morgen zouden terugkomen. Vandaag haalden we ons anker op om acht uur en lieten de fraaie Zweedse ankerplek als wel heel Zweden achter ons op weg naar de plaats Hundested op het Deense eiland Sjælland, 38 Nm vanaf het Zweedse eiland Hallands Väderö. Er stond weinig wind en een vlakke zee. Zeilen was niet mogelijk en op de motor kwamen we tegen 14:00 uur aan in Hundested. Het was heel mooi zonnig warm weer. We vonden een mooie ligplaats aan de kade precies tussen twee kleinere zeiljachten, waar we tussenin manoeuvreerden met nog geen meter aan de voor- als aan de achter zijde en het was ook nog aan hogerwal. Maar de manoeuvre lukte uitstekend, zodat een aantal toeschouwers begon te applaudisseren onder de kreet "Well done". Leuk natuurlijk, maar ze hadden ons ook wel even kunnen helpen. Daarna betaalden we zoals gebruikelijk in Denemarken bij de automaat van het havenkantoor en deden we weer de nodige boodschappen bij de supermarkt Rema 1000 vlakbij de haven gelegen. Morgen gaan we verder Denemarken in.

Van Varberg naar de ankerplaats op het Zweedse eiland Hallands Väderö

Gisteren werd het nog druk in de haven van Varberg. Er werd al twee rijen dik gestapeld. Later op de avond kwam er een oud Engels zeiljacht binnen, voorzien van twee masten zonder fok. Er was ruimte naast ons, maar hij wilde per se voor ons liggen, zodat wij een stukje naar achteren moesten. Zijn thuishaven was Milford Haven in Wales en zoals hij direct al zei dat hij een Welshman was en geen Engelsman. Dat deed ons denken aan de zeiltocht langs de Hanzesteden van Duitsland, toen we in Rostock ook contact hadden met een Welshman, die direct aangaf geen Engelsman te zijn. Het zit ze kennelijk hoog daar. Vanochtend wilden we vertrekken maar lagen inmiddels aan lager wal, weliswaar met niet al te veel wind. Maar we lagen wel als een worst ingepakt. Achter ons op nog geen meter afstand twee zeiljachten naast elkaar en voor ons het zeiljacht uit Wales en een motorboot. Vooruit was onmogelijk en bovendien hebben we geen boegschroef. Maar met de truc een lijntje aan de boeg en deze midscheeps bevestigd op de wal en de hulp van de autobanden, konden we onze Carina in haar vooruit zetten met het roer naar stuurboord, zodat de achtersteven naar bakboord zwenkte en we daarna achteruit konden wegvaren. We kwamen weer langs het fraaie Fort. Het was licht bewolkt weer en er stond weinig wind WNW2-3 zodat we op de motor richting het Zweedse eiland Hallands Väderö voeren, een afstand van 43 Nm en gelegen tegenover de Zweedse plaats Torekov, die we in 2011 op weg naar Göteborg hebben bezocht. We probeerden even later nog te zeilen, maar na een uur was de snelheid met die weinige wind er wel uit, zodat we op de motor weer verder gingen. Aan de noordzijde van het eiland Hallands Väderö was net een veerbootje richting Torekov, gelegen op het vaste land van Zweden, vertrokken, die achter ons passeerde. Omstreeks drie uur kwamen we bij de ankerplaats aan, waar al drie zeiljachten voor anker lagen. Op een rots ervoor zagen we een stel zeehonden liggen. Nadat we ons anker hadden uitgegooid, vertrok er een zeiljacht op een mooiere ankerplek, zodat we al snel ons anker weer ophaalden om verderop in de meer beschutte inham ons anker weer te laten vallen. De zon begon ook nog vrolijk te schijnen, zodat we een perfecte ligplaats hadden met mooi uitzicht op het eiland.

Van de ankerplaats Skalla naar Varberg

Gisteravond kwam er nog een Duits motorjacht en een groot motorjacht met een Australische vlag, genaamd Wombat, achter ons liggen. Aan twee SXK-boeien lagen twee Zweden. Om negen uur haalden we ons anker op. Er stond een NW3-4 ofwel een prima wind om verder naar het zuiden te zeilen. De wind was pal achter en op onze fok maakten we genoeg snelheid. Ons doel voor vandaag was de Zweedse plaats Varberg, ca. 20 Nm vanaf onze ankerplaats. Een vervelende deining maakte onze Carina tot een soort waggeleend. Tegen 13:00 uur kwamen we in Varberg aan, waar we eerst diesel tankte bij een jachthaven aan de overkant van de stad. Daarna meerde we af in het gezellige stadshaventje aan de kade met de bekende witte autobanden voor een ander Nederlands zeiljacht. Hun thuishaven was Durgerdam en ze waren voor het eerst hier in Zweden. Ze wilden misschien het Götakanaal doen, maar waren huiverig over het wisselvallig weer. Dus ze wisten het nog niet. De haven was nog precies hetzelfde als in 2011 toen we hier ook waren op weg waren naar Göteborg. We hadden toen het fort bezocht met een tentoonstelling van de “Bocksten man”, waar de Zweden lyrisch over zijn. De “Bocksten man” betreft een opgraving van een intact skelet, die door reconstructie een beeld gaf van hoe de “Bocksten mensen” er vroeger uitzagen en hoe ze hebben geleefd in de periode van 1300 -1400 in Halland, zoals het landschap hier heet. We maakten in de middag een wandeling langs de haven en het fraaie badhuis, waarna we de nodige boodschappen deden en terug op de boot gingen bekijken waar we morgen naar toe gaan.