Om half negen maakten we onze Carina los van de kade en gooiden we de in Scandinavië bekende mooringlijn in het water, die we nauwkeurig volgde tijdens het zinken, zodat deze niet in onze schroef terecht zou komen. Die narigheid wilden we niet nog een keer zoals toen op het eiland Sandhamn nabij Stockholm, die door een duiker moest worden ontward en ook nog aardig wat heeft gekost. Er stond een wind Z3-4 en over zee volledig tegen, zodat we een wat langere koers kozen tussen de scheren door. Af en toe konden we op bepaalde rakken met onze fok nog een beetje zeilen. De zon scheen dit keer weer eens vrolijk en met al die kleine haventjes en gekleurde huisjes tussen en op de rotsen was het een prachtige route. Tegen half één kwamen we in Gullholmen aan waar we aan de buitenkant van een hoofdsteiger aanmeerden, geholpen door een Ier, die oorspronkelijk uit Cork kwam, maar met zijn zeiljacht in Zweden al een paar jaar rondvaart. Cork is een mooie plaats, die we in 2017 bezocht hebben toen we het rondje Engeland via het Caledonisch kanaal deden. In de middag bezochten we het plaatsje Gullholmen, dat op een rotseiland ligt met dezelfde naam en behoort tot de gemeente Orust. Smögen leek al enigszins op Marken, maar Gullholmen is Marken in het kwadraat. Allerlei gekleurde vissershuisjes die schots en scheef door elkaar staan. Vanaf de 16e eeuw is Gullholmen bekend als vissersdorp, maar mogelijk nog ouder is. Tegenwoordig is Gullholmen net als Smögen een trekpleister voor toeristen en vooral voor de pleziervaart. Terug op onze boot, zagen we een Fransman binnenkomen in een kleine Hallberg Rassy, die tot onze verrassing door een echte havenmeester werd begeleid voor het aanmeren in een Y-bom, want zoals de Fransman luidkeels zei dat hij geen ervaring had met Y-bommen, die je ook alleen in Scandinavië kan tegenkomen. Morgen beginnen we aan de omzeiling van het grote eiland Orust. Er komt slecht weer aan met veel wind, maar om Orust is het erg beschut.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten