Gisteren werd het
nog druk in de haven van Varberg. Er werd al twee rijen dik
gestapeld. Later op de avond kwam er een oud Engels zeiljacht binnen,
voorzien van twee masten zonder fok. Er was ruimte naast ons, maar
hij wilde per se voor ons liggen, zodat wij een stukje naar achteren
moesten. Zijn thuishaven was Milford Haven in Wales en zoals hij
direct al zei dat hij een Welshman was en geen Engelsman. Dat deed
ons denken aan de zeiltocht langs de Hanzesteden van Duitsland, toen
we in Rostock ook contact hadden met een Welshman, die direct aangaf
geen Engelsman te zijn. Het zit ze kennelijk hoog daar. Vanochtend
wilden we vertrekken maar lagen inmiddels aan lager wal, weliswaar
met niet al te veel wind. Maar we lagen wel als een worst ingepakt.
Achter ons op nog geen meter afstand twee zeiljachten naast elkaar en
voor ons het zeiljacht uit Wales en een motorboot. Vooruit was
onmogelijk en bovendien hebben we geen boegschroef. Maar met de truc
een lijntje aan de boeg en deze midscheeps bevestigd op de wal en de
hulp van de autobanden, konden we onze Carina in haar vooruit zetten
met het roer naar stuurboord, zodat de achtersteven naar bakboord
zwenkte en we daarna achteruit konden wegvaren. We kwamen weer langs
het fraaie Fort. Het was licht bewolkt weer en er stond weinig wind
WNW2-3 zodat we op de motor richting het Zweedse eiland Hallands
Väderö voeren, een afstand van 43 Nm en gelegen tegenover de
Zweedse plaats Torekov, die we in 2011 op weg naar Göteborg hebben
bezocht. We probeerden even later nog te zeilen, maar na een uur was
de snelheid met die weinige wind er wel uit, zodat we op de motor
weer verder gingen. Aan de noordzijde van het eiland Hallands Väderö was net een veerbootje richting Torekov, gelegen op het vaste land van Zweden, vertrokken, die achter ons passeerde. Omstreeks drie uur kwamen we bij de ankerplaats
aan, waar al drie zeiljachten voor anker lagen. Op een rots ervoor zagen we een stel zeehonden liggen. Nadat we ons anker
hadden uitgegooid, vertrok er een zeiljacht op een mooiere ankerplek,
zodat we al snel ons anker weer ophaalden om verderop in de meer
beschutte inham ons anker weer te laten vallen. De zon begon ook nog
vrolijk te schijnen, zodat we een perfecte ligplaats hadden met mooi
uitzicht op het eiland.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten